Wat een bewogen perioden is dit geweest, enthousiast als een dolle jonge hond ben ik er in gegaan, en heb van elke seconde genoten, ook de benarde momenten van twijfel en blokkade hebben me door deze periode heen getrokken. Ik heb ontzettend veel geleerd van deze laatste intense periode, het is af en toe erg moeilijk om fris en zonder oordeel naar je eigen werk en wijzen van studeren te kijken en dit kan dan ook leiden tot heftige misverstand.
Mijn uitgang punt was de compositie 4'33 van John Cage, een compositie waarbij de pianist in stilte achter zijn piano de partituren door bladert om vervolgens na 4 minuten en 33 seconden een buiging te nemen en het podium weer verlaat.
Het ging er Cage hier om het bewust maken van het fijt dat stilte niet bestaat, je wordt je tijdens zijn stuk bewust van alle omgeving geluiden, zoals de airco en de geluiden van mensen om je heen, ademhalingen en gekuch. De zaal en zijn bezoekers maken als het waren de compositie.
Het geluid van stilte, is aanvankelijk de insteek geweest waarmee ik begon, ik heb contact gelegd met instituten waar ze een anechoïsche kamer tot hun beschikking hebben, om te onderzoeken wat je hoort bij complete geluid dichtheid, het schijnt dat je dan je dan de auto emissie geluiden kunt horen, de geluiden die
je lichaam maakt, helaas heb ik geen afspraak kunnen maken.
Eerst was ik begonnen wat op te zoeken over onhoorbare geluiden, hertz die onder de 20 gaan, zoals bepaalde roepen van Olifanten, deze ben ik in eerste instantie een beetje gaan bestuderen.
Ik was ondertussen begonnen met het maken van schilderijen, ik had bedacht dat onzichtbare, of moeilijk zichtbare schilderingen goed zouden aansluiten bij het onder werp, dus ik ben allerlei testen gaan maken met zwart/zwart en wit/wit schilderingen, het was de bedoeling om een verschil in kleur te maken die nauwelijks zichtbaar was en alleen te ervaren was in en bepaalde hoek, hierdoor zouden kreukels en schaduw vlakken een rol gaan spelen in het werk, want wat is nu geschilderd en wat is gewoon schaduw?
Dit was iets dat me erg interessant leek, waardoor ik op den duur zowel het studeren in de weg heb gezeten als de voordringen van het project zelf.
Als vervolg van testen was ik begonnen, om mens figuren er in te verwerken, zowel voor de vorm als voor het concept van de mens als uitgang punt.
Hiervoor heb ik foto's gemaakt van een vriend, in allerlei ongemakkelijke houdingen, vervolgens ben ik deze gaan omzetten naar zwart wit tekeningen en heb ik er vervolgens grote mallen van gemaakt, ik heb wat geëxperimenteerd met verschillende vormen en manieren van vervaging en het onzichtbaar maken.
Na de tussentijdse beoordeling was het vrij duidelijk dat ik drastische stappen moest gaan onder nemen om het project een 180 graden te draaien, althans qua studie wijze, het heeft even geduurd voor het kwartje viel, ik zat zo in mijn eigen wereld en had daar al weken in vast gezeten dat het moeilijk was om in te zien dat ik op een totaal verkeerde manier bezig was.
Ik heb toen het roer ook compleet omgegooid en ben op een andere wijzen aan de slag gegaan.
Het geen dat centraal stond in mijn onderzoek en concept was nog geen enkel moment aan bod geweest, geluid.
De fascinatie die ik met geluid heb, en me dus ook bewust of onbewust op dit project heeft gebracht is de manier waarop ik het beleef, overal waar ik kom, overal waar ik zit, waar ik loop, waar ik, lig of waar ik eet, overal hoor ik geluiden ontzettend bewust, en alle geluiden die ik hoor gaan meestal snel over in een soort ritme of een herkenning punt waar ik op de een of andere manier aan vast kan houden en iets bekends in herken. De keus voor het stuk van John Cage is dan ook niet zo'n hele vreemde.
Ik besloot twee werelden bij elkaar te brengen, de geluiden en mijn technieken op het gebied van 2D.
Ik begon door 25 meest gebruikten technieken op papier te zetten en te filmen, om vervolgens op de vellen mijn associaties te schrijven die ik bij de technieken voelde of waar ze me aan deden denken.
Met behulp van de video beelden kon ik vervolgens de beweging analyseren, nu had ik dus het resultaat met de associaties en de beelden om de beweging te analyseren.
Vanuit de bewegende beelden en de resultaten op papier ben ik geluid gaan maken die ik het best bij de bepaalde technieken vond passen van geluiden uit het dagelijks leven die heb opgenomen.
vervolgens ben ik 4 verschillende sequences gaan maken met ieder een andere mix van geluiden en dus technieken, vervolgens ben ik gaan reageren op die geluiden door te schilderen en tekenen op de geluiden die te horen waren.
Omdat dit nog redelijk vaag is voor de toeschouwer heb ik vervolgens nog geprobeerd om een montage te maken met geluid om weer te geven hoe ik aller daagse geluiden ervaar, deze montage kan ik helaas niet up loaden maar ik ga kijken of ik dit nog geregeld krijg.
Ik heb deze periode als heel erg leerzaam ervaren, als een kip zonder kop ben ik de periode ontzettend enthousiast begonnen zonder echt te letten op een goeie studie wijze. Na de tussentijdse bespreking heb ik ontzettend hard mijn best gedaan om het roer om te gooien, en het wat anders aan te pakken, ik merk dat er veel meer mogelijkheden zijn als je niet alles van te voren vast legt, je belemmert jezelf niet voor eventuele toevallig heden en laat de optie open om een alle aspecten te onderzoeken.
Ik heb de deze manier van studeren zeker nog niet helemaal goed onder de knie, maar ik voel wel dat ik in de goede richting begin te komen, en dat ik ook weet wat ik verkeerd heb gedaan, en de mogelijkheden zie die een goeie studie manier mij opleveren.
Op naar het volgende jaar om kei hard te vlammen!
